Merhaba Sevgili Okurum,
Görüşmeyeli nasılsın? Umarım her şey yolundadır. Bir önceki buluşmamızda, çocuklarımın okul hayatıyla birlikte değişen o büyük “sosyal çevre” gerçeğinden bahsetmiş ve sizi meraklı bir noktada bırakmıştım. Bugün, o dönemin üzerimdeki etkilerini ve hayatımızın nasıl bir viraja girdiğini biraz daha derinden paylaşmak istiyorum.
Büyük oğlumun okul hayatı, pandemi gölgesinde, hibrit eğitimin o belirsiz havasıyla başladı. Ben ki alerjik bünyesi sebebiyle evladımın içtiği suyun pH seviyesini bile milimetrik hesaplayan, üzerine titreyen bir anneydim. Ancak kendimi bir anda, alışık olduğumdan çok farklı alışkanlıklara ve çocuk yetiştirme dinamiklerine sahip, yepyeni bir veli çevresinin içinde buldum.
Kendi çocukluğumun sokaklarda güvenle koşturan o özgür günlerini düşününce, yeni neslin ekran maruziyeti ve dijital dünyanın kıskacındaki yalnızlığı benim gözlemlediğim bu yeni çevrede çok daha gözüme batar olmuştu. Bu yeni dünya düzeni ve sıkışmışlık hissi, sadece oğlumun değil, benim de ruhumu daraltıyordu. Küçükken kardeşimin hayali bardağımı “süt süt” diye doldurup sonra “dök dök” diye boşaltmasındaki o masum oyunlar çok geride kalmıştı; artık bir ebeveyn olarak çok daha gerçek ve karmaşık sorunlarla karşı karşıyaydım.
İtiraf ediyorum: Harbi bocaladım.
Aslında bocalama hissini kendime pek yakıştıramam; çünkü ben hep daha iyisini hedeflemeyi, hata yapınca silip en baştan çizmeyi öğrendim. Ama hayat… Hayat, bir resim kâğıdı gibi silinip baştan çizilemiyormuş. Bu süreçte bir anne olarak en büyük yüzleşmemi kendimle yaşadım. Meğer oğluma sorunlarla başa çıkma konusunda her zaman ihtiyacı olan o esnek rehberliği sunamamışım. Onun zorluklar karşısında tıkandığını, sorunları çözmek yerine iç dünyasında halının altına süpürmeyi tercih ettiğini fark ettiğimde içim acıdı ve derin bir özeleştiri yaptım.
Tam bu karmaşanın ve kendi iç sorgulamalarımın ortasında, aldığımız bir haber hayatımızı kelimenin tam anlamıyla altüst etti. Bir ebeveyn olarak omuzlarımda hissettiğim bu ağırlığı tarif etmek gerçekten çok güç.
Bu haberin ne olduğunu ve bizi nasıl bir sınavın içine ittiğini, bana ve aileme neler öğrettiğini bir sonraki yazımda tüm samimiyetimle anlatacağım. O zamana kadar lütfen üzülmeyin; her şer bildiğimizde bir hayır, her karanlığın sonunda bir ışık vardır.
Hoşça kalın.
